Wat ji in düt Heft lesen un op de CD hören köönt:
(DIN A5 - 38 Sieden / jewel case - 66.50 Min.)

- Hatte oder weeke Kantüffeln
- Eenmaal optanken - vulle Pulle
- Mudder Griepsch kümmt in't Huus
- Woorten                                   -->Hörprobe ('57min)
- Sit, passt, wackelt un hett Luft
- Koffie bi Annelene                     -->Hörprobe('29min)
 

____________________________________________

Mudder Griepsch kümmt in’t Huus

„De Deern mutt bilütten vun de Straat!" harr Lieselotte ehr Vadder oftmaals gnegelt. „28 Johr oolt un sett ehr Fööt noch ümmer bi mi ünnern Disch."

Un Lieselotte weer sik echt schedderig vörkamen, wenn ehr Vadder rümstichelt harr: „Na, Frollein Lieselotte, will dor keeneen anbieten? Bliffst wull een ool Jumfer!"

Lieselotte ehr Hochtiet keem Knall un Fall tostann, man dat weer den Oolen ook nich recht, un he kunn sien Spitzen eirst recht ni daalsluken.

„Schickst ehr eenmaal alleen op‘n Füerwehrball, un – butz – hest dat Malöör! Lett de dumme Deern sik mit den dullen Rudi Blaschke in, un nu is se buuksch", gnatter de Ool. „Meist so oolt as ick, de Rudi Blaschke! Lieselotte ehr Göör bruukt een Vadder, een Opa hett dat je al mit mi. Naja, Blaschke hett Lieselotte wenigstens nich sitten laten."..........

„Fein, wat du so gau kamen büst, Agnes", nöhm Rudi de Hebammsch in Empfang, as de mit’n Kuffer in de Döör keem. „Hööchste Iesenbahn! Lilo weer al so swiemelig tomoot, se hett sik al in de Slaapstuuv platt leggt."
„Reeg di af, Blaschke! Dat löppt sik allens trecht!" begöösch Agnes em. ..........
____________________________________________

Sitt, passt, wackelt un hett Luft?

.......... „Dat is je schikaanschen Kraam is dat, dat will mi nich to Kopp", harr Herbert gnegelt. „Wenn ick een nieden Antog oder een Jickett oder Büx hebben will, denn gah ick na ‚Plünnen-Meier‘, dor finn ick ümmer wat. Ick treck meist nich mehr as dree Stücken över un denn heet dat ‚Sitt, passt un wackelt nich‘, un fardig bün ick. Aver bi de Froonslüüd löppt dat je wull anners." ..........

Herbert stapp röver. Anni harr ‘n Kopp as’n Tomaat, ehr Hoor weern dörenanner wuselt, un se puust as’n oole Damplok. „Oh, Herbert, ick bün in Noot! Ick heff düt Kleed antrocken, un nu kann ick dat nich wöller utkriegen."
„Dat kann nich angahn", süüfz Herbert, „dat gifft dat doch gor nich."
„Doch, doch!" japp Anni, „ick bün hier tominnst teihn Minuten an’t Wrangen, aver dat Kleed sitt an’n Lief, as of dat fastbackt is."..........